Alman Edebiyatı kadar kötücül (pesimist) başka bir edebiyat yok sanırım. Bu Alman Edebiyatı’ndan okuduğum ikinci kitap oldu (Zweig’i bu kategoriye koymuyorum çünkü kendisi yanlış hatırlamıyorsam Avusturyalı bir Yahudi’ydi.) Alman Edebiyatı’ndan okuduğum ilk kitap yine Hasan Ali Yücel Klasikler Dizisi’nde Novalis’ten Geceye Övgüler‘di.
Kitap Genç Werther’in çoğunlukla arkadaşı Willhelm’e yazdığı mektuplardan oluşuyor. Gencimiz Lotte isimli bir kıza aşık oluyor ancak o da ne? Lotte’miz zaten sözlü, zaten Werther’i Lotte ile tanıştıra insanlar onu en başından uyarıyor: “Sakın ha Lotte’ye vurulayım deme o sözlü”. Genç Werther dinler mi? Gönlünü kaptırıyor. Lotte de flörtüne karşılık verince bizim oğlan iyice abayı yakıyor.
Lotte dediğimiz kızcağız 7 çocuklu bir ailenin kızı. Anneleri ölürken kızını tembih etmiş kardeşlerinin artık anası sensin, Albert’le de evlen yoksa iki elim yakanda olacak diye. Neyse işte bu durumu öğrenen Werther eş dost araya sokup başka bir yerde elçilikte çalışmaya gidiyor. Ama yapamıyor ve geri dönüyor. Geri döndüğünde bir de ne görsün? Lotte’nin parmağında yüzük. Lotte anasına verdiği sözü tutmuş ve Albert’le evlenmiş…
Neyse işte kitabın finalinde Albert intihar edeceğinden emin olduğu Werther’e kendi silahlarını hiçbir vicdan azabı çekmeden gönderiyor ve hatta Werther’in uşağına silahları Lotte’den vermesini istiyor :d Bir de Almanların mizah duygusu yok derler 🙂
Biraz sıkıcı ama sürükleyici bi romandı diyebilirim. Göthe’nin yazdığı ilk romanmış, benim de kendisinden okuduğum ilk kitap oldu. 5 üzerinden 3 puanla uğurluyoruz kendisini 🙂