Enver Paşa’nın Saray Damadı olduğunu biliyordum ancak eşi hakkında pek bilgim yoktu. Aslında Osmanlı Hanedanı’nın son döneminde başa geçen basiretsiz padişahlardan ve hatta 2. Abdülhamit’in zorbalıklarından dolayı bu kişiler hakkında pek olumlu düşündüğüm söylenemez. Ama konu “Hürriyet Kahramanı Enver Paşa” (Kutlu Tini Şad Olsun) olunca Naciye Sultan kimdir diye merak etmemek olmazdı.
Enver Paşa’nın torunu Burak Enver tarafından hazırlanan bu kitabın ilk baskısının gelirleri Mehmetçik Vakfı’na bağışlanmış, benim aldığım 2. baskısının gelirleri ise Tümyad’a bağışlanıyormuş. Size de tavsiye ederim, mutlaka satın alarak destek olun.
Naciye Sultan’ın hatıralarına gelince; sarayda başlayan çocukluk döneminden başlayarak sürgünden dönüşüne geçen günlerini bizlere aktarıyor. Hanedan içindeki ailelerin birbiriyle görüşmemesi ilginç bir durumdu benim için. Düşünsene akrabalarınla görüşemiyorsun, bayramdan bayrama padişah olan amcanı ziyaret edebiliyorsun falan. Garip.
Neyse ki bu durum 1908’de Meşrutiyet’in İlanı ile değişmiş daha serbest hale gelmişler. Naciye Sultan’ın erkek kardeşleri Galatasaray Lisesi’nde okuyabilmişler.
Bir eli yağda bir eli balda büyüyen Naciye Sultan ile empati kuramadım. Çünkü bizim hiçbir zaman hizmetçimiz şuyumuz buyumuz olmadı. 1939 yılında Nuri Paşa sayesinde çocuklarının Enver soyadını alarak Türkiye’ye dönmeleri sağlanınca ve Türkiye’ye hizmet etmeye başladıklarında empati kurabildim. Ali Enver’in “Tayyare Subayı” olmasıyla gururlandım…
Önyargıları kenara bırakıp okunması gereken bir kitap bana göre.